Σήμερα θα σε ρωτήσω κάτι που θέλω να σκεφτείς σοβαρά: 

Ποια/ος είσαι όταν αφαιρεθεί όλα όσα σου είπαν ότι είσαι;

 

Καταλαβαίνεις φυσικά ότι δεν σε ρωτώ το όνομά σου. Ούτε τον ρόλο σου. Φυσικά δεν σε ρωτώ την (θαλασσοδαρμένη) ιστορία σου. Μπα! Ούτε τα τραύματά σου. Επίσης δεν σε ρωτώ για τις επιτυχίες σου. Ούτε καν για τις πεποιθήσεις σου για τον εαυτό σου.

Αν αφαιρούσαμε μία-μία αυτές τις στρώσεις, σαν να ξεφλουδίζουμε ένα κρεμμύδι — τι θα βρίσκαμε στο κέντρο;

Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται αυτή την ερώτηση. 

Aισθάνονται ότι αν αφαιρεθούν όλες οι ταυτότητες, δεν θα μείνει τίποτα. 

Το μεγάλο μυστικό, όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο. 

Όταν αφαιρεθούν όλα τα κατασκευάσματα, αποκαλύπτεται ένα μέρος του εαυτού σου που πάντα υπήρχε — και που δεν χρειάζεται απόδειξη για να υπάρχει.

Αυτό το κάτι έχει πολλά ονόματα. Ένα από τα πιο ακριβή είναι: Το Σώμα του Φωτός. (Δες στο τέλος του άρθρου για το επόμενο εισαγωγικό μάθημα στο θέμα)

 

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις

 

Ζούμε σε μια εποχή που έχει εκπαιδευτεί να εμπιστεύεται μόνο αυτό που μετριέται. Αν δεν το βλέπεις, δεν υπάρχει. Αν δεν έχει αριθμό, είναι φαντασία. Αν δεν το πιάνεις με τα χέρια σου — αμφισβητείς αν είναι πραγματικό.

Κι όμως. Κάθε άνθρωπος γνωρίζει — έστω μια στιγμή στη ζωή του — ότι δεν είναι μόνο το σώμα του. Ότι υπάρχει μέσα του κάτι που παρατηρεί. Κάτι που νιώθει. Κάτι που «ξέρει» πριν καν σκεφτεί.

Οι παλιές παραδόσεις γνώσης δεν έβλεπαν τον άνθρωπο ως ένα σώμα που τυχαία έχει ψυχή. Τον έβλεπαν ως μια συνείδηση που εκφράζεται μέσα από πολλαπλά επίπεδα ύπαρξης — από το πιο πυκνό ως το πιο αόρατο.

Το πιο πυκνό το ξέρεις. Είναι αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη κάθε πρωί. Το φυσικό σώμα. Το βιολογικό μας όχημα.

Πάνω από αυτό — ή μέσα σε αυτό, καλύτερα — υπάρχει το ενεργειακό μας σώμα. Το αόρατο «δίδυμο» μας. Αυτό που αλλάζει όταν κουράζεσαι. Όταν αρρωσταίνεις. Όταν ερωτεύεσαι. (Ναι, αυτό που αισθάνεσαι στο στομάχι — αυτό.)

Πιο βαθιά βρίσκεται το συναισθηματικό μας σώμα. 

Το συναισθηματικό μας σώμα αφορά τον κόσμο των συναισθημάτων, των επιθυμιών, των φόβων σου. Αυτό που «φουντώνει» χωρίς άδεια. Που αντιδρά πριν προλάβουμε να το σκεφτούμε, & που τις περισσότερες φορές μας κάνει να χάνουμε το δίκιο μας, το κύρος μας και την ψυχραιμία μας. Ο φόβος, ο θυμός, η ντροπή, η ανασφάλεια, η ζήλια και η αίσθηση της απόρριψης είναι όλα κάτοικοι του Συναισθηματικού μας σώματος. 

Ακόμα πιο λεπτό είναι το νοητικό σώμα — οι σκέψεις, και ιδιαίτερα οι επαναλαμβανόμενες σκέψεις που κολάνε στο μυαλό σου, οι πεποιθήσεις, οι αφηγήσεις που λες στον εαυτό σου για το ποιος είσαι είναι στο Νοητικό σου Σώμα. (Συνήθως αυτές οι αφηγήσεις δεν είναι αλήθεια. Αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο.)

Και πέρα από όλα αυτά — εκεί που σχεδόν κανείς δεν κοιτά — υπάρχει κάτι που δεν έχει ούτε συναίσθημα ούτε σκέψη. Κάτι που είναι η πηγή και των δύο και που δεν ακούει στις εντολές του νοητικού ή του συναισθηματικού σώματος. Εδώ βρίσκεται το Σώμα του Φωτός.

Και δεν είναι ποιητική μεταφορά. Είναι η περιγραφή μιας κατάστασης συνείδησης στην οποία ο διαχωρισμός αρχίζει να λιώνει. Μεταξύ εσένα και του άλλου. Μεταξύ μέσα και έξω. Ό,τι απομένει είναι φως. Όχι με την οπτική έννοια. Με την έννοια της καθαρής, αδιατάρακτης επίγνωσης.

Ο Ψευδής Εαυτός — το κατασκεύασμα που πέρασε για αληθινό

Για να καταλάβεις τι είναι το Σώμα του Φωτός, πρέπει πρώτα να καταλάβεις τι δεν είναι ο Αληθινός Εαυτός.

Καθένας από εμάς, από πολύ νωρίς, έχτισε μια εικόνα για τον εαυτό του. Όχι συνειδητά. Δεν κάθισε κάποιο βράδυ και αποφάσισε. Το έκανε για να επιβιώσει.

Το παιδί που μαθαίνει ότι για να αγαπηθεί πρέπει να είναι «καλό» — αρχίζει να καταπιέζει ό,τι θεωρείται «κακό». Το παιδί που μαθαίνει ότι η έκφραση συναισθήματος οδηγεί σε απόρριψη — κλείνει την πύλη. Το παιδί που μαθαίνει ότι δεν αξίζει — χτίζει ολόκληρη τη ζωή του γύρω από αυτό. Είτε αποδεικνύοντας ότι αξίζει. Είτε αποφεύγοντας να φανεί ότι δεν αξίζει.

Αυτές οι προσαρμογές ήταν ευφυείς και αναγκαίες. Ήταν επιβίωση. Αλλά με τον καιρό παγιώθηκαν. Και μετατρέπηκαν σε κάτι που δεν εξελίσσεται πια: ο Ψευδής Εαυτός.

Ο Ψευδής Εαυτός δεν είναι κακός. Δεν είναι εχθρός. Είναι ένα παλιό, εξαντλημένο σύστημα με το οποίο χρειάστηκε να λειτουργήσεις που κάποτε χρησίμευε. 

Ιδιαίτερα για εκείνους που μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον που οι γονείς, ή οι φροντιστές δεν είχαν καλή αίσθηση προσωπικών ορίων, ο Ψευδής Εαυτός χρησίμευσε στο να μπορέσει το άτομο να ανταπεξέλθει στην τότε πραγματικότητα. 

Τώρα απλώς επαναλαμβάνεται — αυτόματα, μηχανικά, αδιάκοπα.

Είναι ο άνθρωπος που λέει «ναι» ενώ θέλει να πει «όχι». 

Που δίνει αδιάκοπα χωρίς να παίρνει ποτέ. 

Που εργάζεται υπερβολικά για να αποδείξει ότι αξίζει. 

Που αποφεύγει σχέσεις για να μην πονέσει ξανά. 

Που φτιάχνει επιτυχίες με τα χέρια του και τις σαμποτάρει με τα ίδια χέρια. (Ναι. Αυτά δεν είναι ατυχία.)

Που καταφεύγει στην Αυτοθυσία για να κάνει τα πράγματα να δουλέψουν.

Ο Ψευδής Εαυτός είναι ένας πανίσχυορς αρχιτέκτονας, ο οποίος έχτισε την ζωή που ζεις αυτή την στιγμή. 

Το σημαντικό όμως που πρέπει να τονίσουμε εδώ είναι ότι δεν έχτισε με βάση τις δυνατότητες, τις επιθυμίες, την σοφία και την διανοια σου. 

Έχτισετη ζωή που ζεις, με πρώτη ύλη τον φόβο, την ανασφάλεια, την ανάγκη και την άγνοια.

 

Τα ασυνείδητα πρότυπα

Οι αόρατοι αρχιτέκτονες που έχτισαν την ζωή

 

Κάτω από τον Ψευδή Εαυτό βρίσκεται κάτι ακόμα πιο βαθύ: τα ασυνείδητα πρότυπα.

Δεν είναι απλές σκέψεις. Δεν είναι συνήθειες. Είναι βαθιά χαραγμένες εγγραφές στον νου που του υποδηλώνουν το πώς λειτουργεί η πραγματικότητα και ενεργοποιούν τα ένστικτα του φόβου και της έλλειψης. 

Τρέχουν σαν λογισμικό στο παρασκήνιο. Δεν τις βλέπεις. Απλώς ζεις τα αποτελέσματά του. Για παράδειγμα: 

«Δεν αξίζω να με αγαπούν χωρίς να προσφέρω κάτι.»

«Ο κόσμος είναι επικίνδυνος — πρέπει να είμαι πάντα σε ετοιμότητα.»

«Η επιτυχία σημαίνει ότι θα χάσω τους ανθρώπους μου.»

«Αν φανώ αδύναμος, θα με εγκαταλείψουν.»

«Αν αποκτήσω χρήματα θα με εκμεταλλευτούν.»

Αυτά δεν είναι αλήθεια. Είναι συμπεράσματα που βγάλαμε κάποτε — σε μια συγκεκριμένη στιγμή, με βάση συγκεκριμένες εμπειρίες. Και μετά τα γενικεύσαμε για ολόκληρη τη ζωή μας.

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους; 

Δημιουργούν την αυτοεκπληρούμενη πραγματικότητα. 

Αν πιστεύεις ασυνείδητα ότι δεν αξίζεις αγάπη, θα επιλέξεις σχέσεις που το επιβεβαιώνουν. Αν πιστεύεις ότι η επιτυχία είναι επικίνδυνη, θα βρίσκεις πάντα έναν τρόπο να αποτυγχάνεις τη στιγμή που φτάνεις κοντά.

Δεν είναι κακή τύχη. Είναι το ασυνείδητο να κάνει τη δουλειά του — να επαληθεύει αυτό που ήδη «ξέρει». Χωρίς κακία. Με μαθηματική ακρίβεια.

Εδώ είναι η μεγάλη σύνδεση με το Σώμα του Φωτός: τα ασυνείδητα πρότυπα είναι ακριβώς αυτά που δεν αφήνουν το φως να αναδυθεί. Δεν είναι ότι το Σώμα του Φωτός δεν υπάρχει. Είναι ότι αυτά τα πρότυπα λειτουργούν σαν πυκνές στρώσεις που το κρατούν κρυμμένο.

 

Ο Αληθινός σου Εαυτός & το Σώμα του Φωτός

Η αρχετυπική μορφή του εαυτού σου που πάντα ήταν εκεί

 

Ο Αληθινός Εαυτός δεν είναι μια καλύτερη έκδοση του εαυτού σου. Δεν είναι αυτός που θα γίνεις αν δουλέψεις αρκετά σκληρά. Δεν είναι βραβείο.

Ο Αληθινός Εαυτός σου είναι ένα μοτίβο φωτός που υπάρχει ήδη μέσα σου και εκφράζεται μέσα από την δική σου μοναδική ύπαρξη. Το Σώμα του Φωτός σου. 

Είναι αυτό που ήδη είσαι — πριν από κάθε κατασκεύασμα, κάθε ρόλο, κάθε τραύμα, κάθε αφήγηση.

Ο Carl Jung το ονόμασε Εαυτός (Self) — και το ξεχώρισε από το Εγώ (Ego). Το Εγώ είναι ο ρόλος που παίζουμε στο θέατρο της ζωής. Ο Εαυτός είναι αυτός που παρακολουθεί. Και που ποτέ δεν ξεγελιέται από την παράσταση.

Αυτός ο Εαυτός έχει αρχετυπικό χαρακτήρα. Δεν είναι μια ατομική προσωπικότητα. Είναι μια μορφή που ξεπερνά τον χρόνο και τον τόπο — ένα μοτίβο φωτός που εκφράζεται μέσα από μια μοναδική ανθρώπινη ύπαρξη. Μέσα από σένα.

Γι' αυτό όταν κάποιος αγγίζει τον Αληθινό Εαυτό του, νιώθει ταυτόχρονα δύο πράγματα που φαινομενικά αντιφάσκουν: απόλυτη μοναδικότητα και βαθιά ενότητα με τα πάντα. «Επιτέλους εγώ» — και ταυτόχρονα «επιτέλους μέρος του Όλου».

Αυτή η εμπειρία δεν είναι πίστη. Δεν είναι θεωρία. Είναι άμεση γνώση — και κάθε άνθρωπος που έχει βιώσει έστω μια στιγμή βαθιάς αυθεντικότητας, ξέρει ακριβώς για τι μιλάμε.

 

Τι μπορεί να κάνει το Σώμα του Φωτός: 

Οι δεξιότητες που δεν σου είπε κανείς ότι μπορείς να έχεις! 

 

Εδώ τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα. (Ποοοοοοοοολύ ενδιαφέροντα.)

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να κατοικεί στο Σώμα του Φωτός — έστω και για λίγες στιγμές, έστω και μερικώς — αναπτύσσει ικανότητες που το «λογικό» μυαλό αδυνατεί να εξηγήσει. Δεν είναι μαγεία. Δεν είναι σύμπτωση. Δεν είναι “στην φαντασία”. Είναι το αποτέλεσμα συνείδησης που λειτουργεί σε διαφορετική συχνότητα.

Το αποτέλεσμα αυτών των δεξιοτήτων είναι ότι καθιστούν το άτομο να δημιουργεί την ιδανική του πραγματικότητα συνειδητά. Την Ευημερία του. Το Σώμα του Φωτός έχει πολλές δεξιότητες. Πέντε που ξεχωρίσαμε για αυτό το άρθρο είναι οι εξής:

1. Διαίσθηση χωρίς πληροφορία Γνωρίζει πριν σκεφτεί. Δεν χρειάζεται δεδομένα, αποδείξεις, ή ανάλυση. Η «γνώση» φτάνει ακέραια — σαν να ήταν πάντα εκεί. 
2. Αυτοθεραπεία. Επιταχύνει την φυσική αποκατάσταση μέσω της συνείδησης. Το σώμα ανταποκρίνεται στις εντολές του νου που λειτουργεί από αυτό το επίπεδο. 
3. Συγχρονισμός (Συγχρονικότητα) Αρχίζει να «τραβά» γεγονότα, ανθρώπους και ευκαιρίες που ευθυγραμμίζονται με την αληθινή του φύση — χωρίς προσπάθεια, χωρίς χειρισμό. Αυτό που ο Jung ονόμασε «σημαντικές συμπτώσεις».
4. Θεραπευτική δύναμη Η παρουσία του ίδιου του ανθρώπου επηρεάζει τους γύρω του. Δεν κάνει κάτι — είναι κάτι. Και αυτό το «είναι» ρυθμίζει, ηρεμεί, θεραπεύει.
5. Αφύπνιση των άλλων. Η παρουσία του ενεργοποιεί διεργασίες συνείδησης στους γύρω. Δεν διδάσκει. Αφυπνίζει. 

Αυτές είναι οι πρώτες 5 από τις πολλές δεξιότητες που είναι διαθέσιμες για εσένα αλλά και για όλους μας, αν επιλέξουμε να καλλιεργήσουμε την ύπαρξη μας και να χτίσουμε τη ζωή μας από το Κέντρο του Σώματος του Φωτός. 

Πώς χτίζεις τον Αληθινό Εαυτό σου;

Η αλήθεια είναι διαφορετική από αυτό που νομίζεις.

Εδώ ανατρέπεται ό,τι έχουμε μάθει για την προσωπική ανάπτυξη. 

Μας έχουν διδάξει ότι αρκεί το να αναλύουμε την παιδική μας ηλικία και ότι μας συμβαίνει στο παρόν, για να αλλάξουμε την πραγματικότητα μας. Η γνώμη μου είναι ότι η ανάλυση είναι πολύ χρήσιμη και αρκετά ανακουφιστική.

Αλλά όπως θα έχετε ήδη καταλάβει οι ίδιοι από την εμπειρία σας, τις περισσότερες φορές δεν αρκεί. Μπορεί να φτάσει μέχρι την αναγνώριση και την κατανόηση του νοητικού και του συναισθηματικού σώματος.

Αφήνει όμως τα κατώτερα ένστικτα να συνεχίζουν να ελέγχουν το αυτόματο κέντρο συμπεριφοράς του ατόμου και να δημιουργούν την πραγματικότητα του καθώς μιλάμε.

Η "συναρμολόγηση" του Σώματος του Φωτός έχει διαφορετικό πρωτόκολλο, ασκησιολόγιο και τρόπο προσέγγισης. 

 

Με αυτό το άτομο δεν "μάχεται" τις πεποιθήσεις και τις εγγραφές του νου και δεν προσπαθεί να "τις εξαφανίσει".

Δεν χρειάζεται γιατί με την εργασία που περιγράφουμε εδώ, απλά χάνουν την ένταση και την δύναμη τους.

Το άτομο χτίζει μια νέα λεωφόρο με δεξιότητες που τον κάνουν να πηγαίνει με μεγαλύτερη σιγουριά στον επιθυμητό προορισμό του. 

Παύει να εστιάζει στο τι έζησε μικρός.

Και αρχίζει να χτίζει την πραγματικότητα που επιθυμεί έχοντας πρόσβαση στις παραπάνω δεξιότητες και σε άλλες πολλές.

Το σημαντικότερο είναι ότι παύει να είναι ένα ον που κατοικεί στον φόβο και την ανάγκη.

Και γίνεται ένα όν που χαίρεται να δημιουργεί την ευημερία του. Γίνεται Άφθονο. 

Και ίσως η πιο τολμηρή πράξη που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σήμερα.

Να πάψει να είναι το αποτέλεσμα της παιδικής του ιστορίας και να αρχίσει να ζει ως ένα Άφθονο, Αυτοκυρίαρχο και Πλήρες Ον που ήταν πάντα. 

Αυτός είναι επιγραμματικά ο δρόμος προς το Σώμα του Φωτός.

E. Γ. 

Photocredits Elina